<<

IngrediŽnten voor een Uitzicht


Ruth Verraes
Juni 2008

Al op de invoegstrook rondkijken en de situatie inschatten: wie moet waarheen? Je niet afvragen wat je aan het doen bent. Handel mechanisch en gewoontegetrouw. Dan snelheid maken, richting geven. Invoegen.

Beter geen dan ťťn manifest schrijven. Eťn manifest kan niet pleiten voor kunst. Een drievoudig manifest is mogelijk, drie pogingen om hetzelfde logisch tegen te spreken.

Als ik slapeloos ben, leg ik het hoofdkussen aan het voeteneinde van het bed. Het hoofd daar neerleggen brengt rust, zoals een andere omgeving of een andere geestestoestand. Alleen vanuit een continue wisselend perspectief hecht ik aan feiten.

Telkens wanneer ik een glimp opvang van iets als een doel, ontglipt me dit omdat ik vooraleer daar aan te komen, nog iets wou vertellen. Hoe harder ik nadenk, hoe langer ik de oplossing van een raadsel uitstel. Wat voor logica ik ook bedrijf, die wordt niet bevestigd.

Nooit wachten op een einde. Het einde doet beroep op een geheugen, een begin op een toekomst. Als ik een tekst van achteren naar voren schrijf, weet ik precies dat wat ik je wou vertellen. Een einde heeft een misleidend perpectief.

Problemen die zich vroeger niet voordeden: slappe punten in het donsdeken, vertrappelde onderbroeken aan het einde van een bed, bevroren wortels geplakt tegen de koelkastwand, mensen die doodgaan.

Een oude gespokte spiegel verzint moedervlekken op de hals. In een oorlogsdocumentaire kijkt een meisje bezorgd naar de vlekken op haar jurk. Ik zoek naar het precieze moment waarop het spinnen van een kat zachter wordt en stopt. Dingen verdwijnen en ik heb het niet gemerkt.

Als waarheid een functie heeft, dan is die meervoudig. De herinnering aan een eerste geschaafde knie is fictie. Een avontuur is achteraf pas avontuurlijk. Naarmate ik de werkelijkheid verdraai, wordt een verhaal meer geloofwaardig.

Het beeld van een landschap staat rechtop. Een landweg loop ik onder de voet.

Door het ene raam kijk ik (wat van mij is, wil ik kennen), om mezelf door het andere raam naar binnen te zien kijken (wat ik reeds ken, is me vreemd). Alles wat functioneert, biedt weerstand tegen de dood. Nu zijn er twee levenswerken nodig om te overleven.

Er staan veel mensen stil in de stad. Alleen op het perron hangt de verwachting van een reis. De spoorbaan loopt langs het kanaal en onder de brug. Autoís wachten achter de slagboom, een man loopt met schoenen in zijn sloffen over straat. Overal wegwijzers. In de auto neem ik de voorrang waar ik recht op heb.

Indien een duif de weg blokkeert: in de achteruitkijkspiegel kijken of iemand je volgt. Is er niemand, of is hij ver achter, dan een beetje remmen.

De kunstenaar wacht tot hij rijk is. Hij houdt de adem in en hoort hoe de stilte in het hoofd de ene keer als een vaatwasmachine, de andere keer als een dieselmotor klinkt.

Een uitzicht blijft naamloos aan me haperen. Twee ademloze momenten haal ik niet meer uit elkaar. Een naam van een dorp blijft hardnekkig een groepering van letters. Het pad dat ik kies, sluit een andere route uit.

Wanneer ik tijdens een beklimming een wandelaar kruis, overvalt me het besef dat het enige wat wij van elkaar weten, nog voor onszelf verborgen is. Vanaf hier rolt onze afstand zich als een lintmeter uit.

Langs de nationale weg staat een vrouw in afwachting. Het wachten wordt een billboard. Een man steekt de straat over met een opgerolde grasmat onder de arm. Zij drinken samen Coca Cola. Hoe sneller zij afscheid nemen, hoe sneller zij elkaar weer kunnen zien.

Wanneer men zegt: bij de volgende gelegenheid naar rechts, dan opletten. Kijken of je naar rechts mag, kan, of er een bord staat, misschien iets dieper het straatje in. Je wordt getest.

omschrijving

In IngrediŽnten voor een uitzicht staat de mens in tweestrijd centraal. Hij gaat te snel om de wereld te zien of te traag om de dingen in wording te volgen. Hij spreekt de dingen toe of wordt door de dingen aangesproken. Zo treurt hij om wat voorbij is, verlangt naar wat komt en wil dat niets verandert. Hij staat naast zichzelf en hoort zichzelf praten. Elk beeld dat hij zich van de werkelijkheid vormt, verandert onmiddellijk in fictie.

IngrediŽnten voor een uitzicht is een installatie die een ruimte transformeert in een berghok van ideeŽn die niet meer willen zijn dan idee. Wegwijzers zonder pijlen leunen, liggen of staan rechtop tegen de wand. Aan de muren hangen affiches van wegen: ik kijk tot aan de horizon en niet verder. Op steeds een ander punt is de weg door de blik van de camera afgesneden, waardoor de horizon een illusie wordt. Tekst en beeld tonen diverse mogelijkheden de wereld te benaderen met het verdwijnpunt als misleidend perspectief.

begin

<<